suyun ötesi

"Özlemek ne renktir?" diye sormuştuk bir gün..

İlk anda kırmızı demek istemiştim sanırım.

Oysa özlemek, aÅŸk gibi başı boÅŸ dolaşıyor renk skalasının üzerinde.. Canı nereye isterse oraya gidiyor. Kırmızı, mavi, mor, siyah, beyaz oluyor. Oyuncu bu özlem dedikleri.. AteÅŸle oynuyor gibi ama..

En çok da benimle oynuyor bu gece..

Çaresiz bir bez bebeğe döndüm elinde..

Özlemek oldu içim dışım..

Kendime sığamıyorum.

İçimden taşıyorum.

Akıyorum bilemediğim uzaklarıma..

Özlemek kokuyorum bu gece..

Odamda, duvarlarımda,

en çok da parmakuçlarımda tütüyorum buram buram..

Kokusunu, kokuma katıyorum.

Özlemek, ben kokuyor bu gece..

Özlemek oldu içim dışım..

Kendime sığamıyorum.

İçimden taşıyorum.

Dağları aşıp, yolları kendime katıyorum.

Yol, kıvrıldıkça kıvrılıyor.

Yol,

kıvrandıkça kıvranıyor.

Üzerinden akıyorum..

Rüzgar tutuyor elimden.

Özlem olmuşluğumu ulaştıracak sabah olmadan yerine..

Önüne geleni alıp götürecek hızda

ama,

Özlemekliğimden dolmuş o da..

Yükü ağır..

Yükü hafif..

Yükü nazenin..

Yükü haşin..

Taşımaktan yüksünmüyor.

Rüzgarın eliyle,

havaya karışıyorum..

Özlemek oldu içim dışım.

Kendime sığamıyorum.

İçimden taşıyorum.

ÖzlemekliÄŸimle dolduruyorum koca gezegeni..

Nefeslendiğin havaya usulca akıyorum

Her soluğunda içine çekiliyorum.

Özlemekliğim sen oluyor.

Sen,

ben soluyorsun.

Ben, 

soluk soluÄŸa sen oluyorum.

Sen,

ben doluyorsun

Ben,

hep

......sen

............oluyorum.

Özleyen B.

Geceyi sabaha eklediği bir saatte karaladı...